Jolanta Bohdal zapisała się w pamięci widzów rolą w kultowej komedii „Poszukiwany, poszukiwana”. Jej aktorska droga obejmowała różnorodne występy, które pokazują, jak wszechstronną była artystką. W artykule przyglądam się jej najważniejszym rolom i dorobkowi, a także przypominam, jaką pozycję zajmuje w historii polskiego kina.
- Najbardziej znana była jako Kasia Rochowicz w komedii „Poszukiwany, poszukiwana” (1972).
- Ukończyła warszawską szkołę teatralną w 1963 roku.
- Występowała w teatrach w Lublinie i Warszawie.
- Zagrała także m.in. w „Godzinie szczytu” i „Urodzinach Matyldy”.
- W 1980 roku wyjechała z Warszawy, a w 1985 roku zakończyła występy filmowe.
- Później zajęła się reżyserią; jej ostatnim spektaklem była „Powtórka z Czerwonego Kapturka” (1992).
Jolanta Bohdal występuje w komedii Stanisława Barei „Poszukiwany, poszukiwana” z 1972 roku. Film trwa około 84 minut i opowiada o historyku sztuki Stanisławie Marii Rochowiczu (Wojciech Pokora), niesłusznie oskarżonym o kradzież obrazu. Bohater przebiera się za gosposię Marysię, a nowa tożsamość prowadzi do serii zabawnych spotkań i nieporozumień.
Bohdal dołącza do barwnej obsady, która nadaje filmowi energię i charakterystyczny humor. Bareja łączy komedię pomyłek z satyrą na urzędnicze absurdy i obyczajowe konwenanse, dlatego także epizodyczne role pomagają budować przewrotny klimat. Jeśli interesują cię takie tematy, poznaj role i karierę Agaty Witkowskiej. Źródła podają niewiele szczegółów o postaci Bohdal, warto więc odróżniać potwierdzone informacje o jej udziale od domysłów na temat roli.
Drugoplanowa rola, która współtworzy rytm kultowej komedii
„Poszukiwany, poszukiwana” to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich komedii początku lat 70. Największą sławę przyniosła kreacja Pokory: jako Marysia bohater trafia do kolejnych domów i środowisk, a jednocześnie ukrywa swoją prawdziwą tożsamość. Siłą filmu pozostaje to, że zwyczajne sytuacje zamieniają się w celne, wciąż czytelne żarty.
Rola Bohdal współtworzy zespołowy rytm komedii. W obsadzie znaleźli się także Mieczysław Czechowicz, Wiesław Gołas i Krystyna Adamczyk. Film nadal przyciąga widzów wyrazistymi postaciami, dialogami i satyrą na codzienne życie, dzięki którym komedia Barei nie traci popularności.
| Rok | Rola lub wydarzenie | Szczegół |
|---|---|---|
| 1963 | Dyplom PWST | Jenny, „Opera za trzy grosze” |
| 1963–1966 | Teatr w Lublinie | Teatr im. Juliusza Osterwy |
| 1970 | Teatr Polski | Warszawa; kilkanaście ról |
| 1972 | „Poszukiwany, poszukiwana” | Kasia Rochowicz |
| 1975 | „Godzina szczytu” | Rola filmowa |
| 1976 | „Dwoje bliskich obcych ludzi” | Rola filmowa |
| 1978 | „Urodziny Matyldy” | Rola filmowa |
| 1980 | Wyjazd z Warszawy | Poświęciła się teatrowi |
| 1985 | Ostatni występ filmowy | Po 1980 r. zagrała w 3 produkcjach |
| 1992 | „Powtórka z Czerwonego Kapturka” | Ostatni spektakl; reżyseria |
Kariera aktorska Jolanty Bohdal na ekranie i scenie
Jolanta Bohdal ukończyła warszawską szkołę teatralną w 1963 roku, mając 21 lat. Jeszcze podczas studiów zwróciła uwagę rolą Jenny w „Operze za trzy grosze” Aleksandra Bardiniego. Po dyplomie nie znalazła angażu w stolicy, dlatego wyjechała do Lublina. W Teatrze im. Juliusza Osterwy zagrała Annę w „Grzechu” Stefana Żeromskiego i pracowała przez trzy lata.
W 1970 roku wróciła do Warszawy i dołączyła do zespołu Teatru Polskiego. Przez kilka lat grała głównie role drugoplanowe, aż Stanisław Bareja obsadził ją w filmie „Poszukiwany, poszukiwana”. Jako Kasia Rochowicz, żona głównego bohatera granego przez Wojciecha Pokorę, pokazała talent komediowy i zapadła widzom w pamięć.
Sukces nie przyniósł jej jednak wymarzonych ról. Propozycje występów w „Godzinie szczytu”, „Dwojgu bliskich obcych ludzi” i „Urodzinach Matyldy” często eksponowały głównie jej wygląd. Bohdal nie chciała być „nagim ozdobnikiem” ani kolejną ekranową seksbombą; z czasem uznała takie role za zawodowe przekleństwo. Jako kobieta pisząca o jej dorobku widzę w tej odmowie konsekwencję, nie brak ambicji.
Pożegnanie ze sceną po wyborze, który zmienił jej życie
Rozczarowana brakiem interesujących propozycji, Bohdal opuściła Warszawę w 1980 roku i wyjechała do Szczecina, by skupić się na teatrze. Po przeprowadzce zagrała jeszcze niewielkie role w trzech produkcjach, a w 1985 roku po raz ostatni wystąpiła przed kamerą. Niedługo później zmieniła zawodowy kierunek i zajęła się reżyserią teatralną.
W 1992 roku wyreżyserowała „Powtórkę z Czerwonego Kapturka” na scenie Operetki Warszawskiej; spektakl okazał się jej pożegnaniem z publicznością. Następnie wycofała się z życia zawodowego i publicznego, nie udzielała wywiadów ani nie występowała na scenie czy ekranie. Choć jej kariera była krótka, widzowie zapamiętali ją dzięki wyrazistej roli u Barei i wyborowi teatru zamiast ról sprzecznych z jej ambicjami. A jak już tu jesteś to poznaj niezapomniane role Ilony Stawińskiej.
Ciekawostka: zanim Jolanta Bohdal zagrała u Stanisława Barei, zdobywała doświadczenie przede wszystkim na scenie — po ukończeniu warszawskiej szkoły teatralnej przez trzy lata występowała w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie.
Najważniejsze role Jolanty Bohdal w polskim kinie
Najważniejsze role Jolanty Bohdal pokazują, jak sukces jednego filmu wpłynął na jej dalszą karierę.
- „Poszukiwany, poszukiwana” (1972) – Kasia Rochowicz: Najbardziej rozpoznawalna rola Bohdal. W komedii Stanisława Barei zagrała żonę głównego bohatera i partnerowała Wojciechowi Pokorze. Film przyniósł jej popularność, ale nie otworzył drogi do ciekawszych propozycji.
- „Godzina szczytu”: Po sukcesie filmu Barei Bohdal przyjęła jedną ze swoich odważniejszych ról. Później krytycznie oceniała podobne propozycje, bo często sprowadzały ją do roli atrakcyjnego, skąpo ubranego dodatku.
- „Dwoje bliskich obcych ludzi”: Twórcy liczyli, że film umocni pozycję Bohdal, jednak z czasem produkcja popadła w zapomnienie. Aktorka nie chciała uchodzić za „seksbombę” ani przyjmować ról sprzecznych z jej ambicjami.
- „Urodziny Matyldy”: Bohdal zaliczała tę odważną kreację do ról, które stały się dla niej zawodowym ciężarem. Ponieważ brakowało satysfakcjonujących propozycji, w 1980 roku wyjechała z Warszawy i stopniowo odchodziła od kina.
Życie prywatne i dorobek artystyczny Jolanty Bohdal
Jolanta Bohdal zwracała uwagę nawet w niewielkich rolach, choć jej kariera potoczyła się inaczej, niż można było przewidywać. W 1963 roku ukończyła warszawską szkołę teatralną; wcześniej świetnie zagrała Jenny w dyplomowej „Operze za trzy grosze” w reżyserii Aleksandra Bardiniego. Na angaż w stolicy czekała jednak kilka lat. Przyjęła propozycję Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie i przez trzy lata występowała tam, między innymi jako Anna w „Grzechu” Stefana Żeromskiego. W 1970 roku wróciła do Warszawy i dołączyła do zespołu Teatru Polskiego.
Największą rozpoznawalność przyniosła jej rola Kasi Rochowicz w komedii „Poszukiwany, poszukiwana” Stanisława Barei, w której zagrała u boku Wojciecha Pokory. Po sukcesie filmu, dziś zaliczanego do klasyki polskiej komedii, proponowano jej role podkreślające przede wszystkim urodę. Bohdal odrzucała taki wizerunek: nie chciała być „nagim ozdobnikiem” ani seksbombą. Zagrała jeszcze między innymi w „Godzinie szczytu”, „Dwojgu bliskich obcych ludzi” i „Urodzinach Matyldy”, lecz z czasem uznała, że te propozycje jej nie satysfakcjonują. W swoich wyborach pozostała konsekwentna i odważna.
Najważniejsze etapy kariery Jolanty Bohdal obejmowały:
- ukończenie warszawskiej szkoły teatralnej w 1963 roku;
- występy w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie i Teatrze Polskim w Warszawie;
- rolę Kasi Rochowicz w komedii „Poszukiwany, poszukiwana”;
- wyjazd do Szczecina, późniejsze próby reżyserskie i wystawienie „Powtórki z Czerwonego Kapturka”.
Od rozczarowania kinem do własnych spektakli
Rozczarowana brakiem ciekawych ról i kierunkiem rozwoju kariery filmowej, Bohdal w 1980 roku wyjechała z Warszawy do Szczecina. Później zagrała już tylko kilka mniejszych ról, a przed kamerą wystąpiła ostatni raz w 1985 roku. Następnie skupiła się na teatrze i spróbowała reżyserii. W 1992 roku wystawiła na scenie Operetki Warszawskiej „Powtórkę z Czerwonego Kapturka”.
Bohdal nie opowiadała publicznie o życiu prywatnym, dlatego wiadomo o nim niewiele. Po zakończeniu działalności artystycznej wycofała się z życia publicznego: przestała udzielać wywiadów i pojawiać się na wydarzeniach. Pracowała w teatrach Lublina i Warszawy, występowała w filmach, a także reżyserowała spektakle. Jednak to rola w filmie Barei sprawiła, że zapamiętała ją szeroka publiczność.
Ciekawostka: zanim Jolanta Bohdal zdobyła popularność jako Kasia Rochowicz w komedii Stanisława Barei, zwróciła uwagę rolą Jenny w dyplomowej inscenizacji „Opery za trzy grosze” w reżyserii Aleksandra Bardiniego.
Źródła:
- https://www.pomponik.pl/plotki/news-mieli-zrobic-z-niej-prl-owska-seksbombe-zniknela-bez-sladu,nId,6569099
- https://plejada.pl/newsy/pamietasz-aktorow-z-kultowych-komedii-z-prl-u-mozesz-wtopic-na-10-pytaniu/w3pr42p
